Συχνά, σε συζητήσεις με πιστούς και ιδιαίτερα στην Εξομολόγηση, ακούω την ακόλουθη φράση: Προσεύχομαι, Πάτερ. Πρωί και βράδυ λέω το Πάτερ Ημών.
Αδελφοί, αυτό δεν είναι προσευχή. Είναι ένα άγονο καθήκον, ένας άψυχος κανόνας, ένα τικ συνήθειας.
Η προσευχή είναι η πνοή του Αγίου Πνεύματος μέσα μας. Είναι ο χτύπος της καρδιάς στην παρουσία του Άπειρου στην αγάπη. Είναι η παιδική ταπεινότητα της αγκαλιάς Του. Είναι η ατελείωτη και ακατανόητη λαχτάρα να Τον δούμε για άλλη μια φορά στην ψυχή. Είναι ένας θάνατος και μια ανάσταση. Ένας θάνατος του εαυτού και μια Ανάσταση στη ζωή και το Σώμα Του.
Η προσευχή πρέπει να είναι συνεχής. Ο θείος Παύλος είπε: Προσεύχεστε αδιάκοπα. Οι Χριστιανοί και οι μοναχοί ειδικότερα έχουν εφαρμόσει αυτή τη συμβουλή στην πράξη σε όλη τους τη ζωή. Η προσευχή της καρδιάς ως η αδιάκοπη αναπνοή του όντος στον γλυκό Λόγο του Θεού ήταν το αποκορύφωμα αυτής της κλήσης στην προσευχή.
Πρέπει να επιδιώξετε να προσευχηθείτε. Ένα δευτερόλεπτο από τον χρόνο σας για να το ψιθυρίσετε στην καρδιά του Υψίστου. Ένα λεπτό στο φανάρι πρέπει να είναι ένα δώρο του εαυτού σας. Μια στιγμή πριν κοιμηθείτε, αφήστε την ψυχή να γεμίσει με την άπειρη γλυκύτητα της ομιλίας με τον Πατέρα μας.
Η ζωή είναι ο χρόνος ανάμεσα σε δύο Κοινωνίες μαζί Του.
Όταν είσαι πολύ νωρίς κάπου, ο Θεός σε έχει καλέσει να κατοικήσεις με το νου σου μέσα Του. Όταν αργείς, βαθμονόμησε την ύπαρξή σου στον ψίθυρο της προσευχής. Όταν περιμένεις στην ουρά, περίμενε τον Θεό. Όταν κοιτάς κάποιον, προσπάθησε να Τον δεις μέσα από τα μάτια του Χριστού. Όταν χαίρεσαι, πηδήξτε για χάρη Του. Όταν κλαις, ευωδιάζεσαι με τα παθήματά Του. Όταν λικνίζεις ένα μωρό, ρίξε μια σταγόνα από την τρυφερότητα της Μητέρας του Θεού. Ειδικά το μωρό στην καρδιά.
Αυτό είναι προσευχή. Είναι ένωση μαζί Του. Περιμένοντάς Τον. Ο ψίθυρός Του μέσα σου.
Γιατί δεν ξέρουμε πώς να προσευχόμαστε, λέει ο θείος Παύλος, αλλά το ίδιο το Άγιο Πνεύμα προσεύχεται μέσα μας με ανείπωτους στεναγμούς.
Μάθε να προσεύχεσαι.
Αληθινά.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
